არწივი ზეცას აწვდა და…

არწივი ზეცას აწვდა და
ეს დედა, მიწა, დატოვა.
რად მიგვატოვე არწივო,
სუსხმა ცრემლები გვათოვა…
შენი ხმა ომახიანი,
გულ-სისხლ-ძარღვს აადუღებდა,
ისე გვიხმობდა ფხიანი,
ქვას ქვაზედ დაადუღებდა!
არწივი ვნახე დაჭრილი,
სიკვდილ სიცოცხლეს ზვაობდა,
ისე წავიდა იმ ქვეყნად,
რომ დედამიწა დაობლდა!
ნეტა რას გვერჩის სოფელი,
შენთან რაღასა დაობდა!..
… შენთანა რაღას დაობდა.
შენთანა რასა დაობდა…
-მერ’ფი-
P.S.
ეძღვნება თემურ წიკლაურის ხსოვნას

ავტორი: -მერ'ფი-