შენ

შენ პატარა თაიგული,
აყვავებულა ვარდი,                                                                                                                          გაზაფხულია სულში.                                                                                                                                  როცა აწვიმდა ბაღებს.
მე შენი სიყვარული,
გაჯერებული დარდი,
ნატვრა ჩაკარგულ გულში,
კვლავ ნაიარევს აღებს.                                                                                                                                ნეტა რა არის სრული?!
რამდენი ეკალ ბარდი,
უსასრულობა სრულში,
ოცნებებს გაალაღებს.
ასე აენთო სივრცე,
მზე იყო გადაკრული.
-მერ’ფი-

ავტორი: -მერ'ფი-