კატეგორიაპოეზია

მერაბ ფირცხალაიშვილის პოეზია

კავკასიონი…

მთები დაგრეხილი, მთაგრეხილი,
​ცამდე აგრეხილი მთათა სიონი.
ჭიუხთა ფერდებზე ჯიხვთა რქაგრეხილი,
​რითმებს აყოლილი ბორგავს რიონი.
ქვაბულში ამირანი, პრომეთედ წოდებული,
გულში დალის მღვიმე, ხევებზე შემდგარი.
​მითი არგონავტთა სამყაროს მოდებული
და ციხე აიეტის დევებზე ზე მდგარი.
ხვამლის საიდუმლო, ზეცას კიდებული,
ველებს მოდებული საუფლო სურნელი.
ოქროს საწმისი და ​მედეა, დიდებული,
ჰეკატეს ქურუმი თუ სნეულთა მკურნელი.
მთებში ზღაპრად თქმული იმერ-ამიერი,
ბერთა სავანე და მთიების სიონი.
ხმებში განდობილი მრავალჟამიერი…
დღემდე რომ ინახავს კავკასიონი!
-მერ’ფი-

ჩემო მფარველო და ჩემო ანგელოსო …

ჩემო მფარველო და ჩემო ანგელოსო,
​ვგრძნობ რომ უფალია ჩემში…
ისე მაქანავებს ჩუმი ბედისწერა
​როგორც, ზღვის ტალღები გემში.
უტყვად სცოდნიათო გრიგალთ გატაცება,
უხვად ქართატეხა მთებში.
გულში გაელვება, სულში გარდატეხა,
თეთრად შეჭირხლება თმებში…
მერე სიბერეა, ბრძნული უძლურება,
ბოლო უსასრულო ხევში.
​ჩემო მფარველო და ჩემო ანგელოსო,
მოდი დაემკვიდრე ჩემში.
-მერ’ფი-

ქართველი სულით მეფეა!

ქართველი სულით მეფეა,
ჯარის, ქონების გარეშეც!..
მიტომ ვერ ვიტანთ ერთმანეთს,
ვახარებთ მომხდურს,
​გარეშეს?..
ბევრი ვაჟკაცი მუხთლობით
უცხო მხარეში გარეკეს,
ბევრჯერ დავკარგეთ სამშობლო,
განგაშის ზარი დარეკეს!
​მაინც ფერფლისგან ავღსდექით,
​მაინც არ ქრება სანთელი…
​ქართველთ სხვა ვინ რას დააკლებს,
​თუ არა ისევ ქართველი!
-მერ’ფი-

სამი მხარე აქვს სამარეს…

სამი მხარე აქვს სამარეს,
სიღრმე, ​სიგრძე და სიგანე.
სული მეოთხეს ელტვის და
სამოთხე არის ის მხარე!..
​ჰო და სანამ ხარ ცოცხალი,
​შეცანი და იხარე…
-მერ’ფი-

გარეთ, წვიმდა…

გარეთ, წვიმდა, ზოგჯერ ცივი ქარია.
(ბუხართან კი გული მისდის ნიგუზალს).
ლამპის შუქზე ზღაპრულს ჰგავდა კერია,
(გამახსენდა გურიაში ყოფნა…)
იდგა წლები შევარდნაძის ეპოქის !
,,ნეტა იმ დროს”
(ბევრი იტყვის, რა ვქნა!)
ომი იყო, გაჭირვებაც იმ დროში,
მაგრამ არა სულიერად დაღლა!
– ვერ გავიგე შევარდნაძეს მისტირი?
– არა, სითბოს, რომ გვაკლია ახლა.
​ -მერ’ფი-

მეგობრობა რად შესწირე…

მეგობრობა რად შესწირე მტერობას?,
რად გინდოდა, ასე რად მოიქეცი?
მტრების შიშით რად იქციე ზურგი და
ასე შენც ხომ მათ სამსხვერპლოდ იქეცი…
აღარა გაქვს აღარავის ნდობა,
ძმა რომ ძმაა მასზეც ოხრავ – ვსჭირი,
დაიკარგა სიყვარულის გრძნობა,
შიშის გამო ხდები გასაჭირი…
ახლა რა ვთქვა?
ყველას თავის გზა აქვს…
გაიყარა უსუსური გზები,
ჩემში მხოლოდ მოგონებად დარჩა,
არ შემდგარი მეგობრობის წლები…
-მერ’ფი-

ცხოვრობ ქალაქში …

ცხოვრობ ქალაქში,
არვის არ იცნობ,
ირგვლივ მტრებია,
ვიდრე მოკეთე.
სუნთქავ მტვერსა და
გძინავს ხმაურში…
რას ჭამ ვინ იცის.
ღმერთო მოგვხედე!..
ცამდი ქვებია,
ქვებია ყველგან.
თითქმის ვერ ხვდები
ხესა და ბალახს.,
გამოკეტილხარ
სადღაც სარდაფში.
ამას ეძახი
ოცნების ქალაქს?!.
-მერ’ფი-

ყველა მართალია თავის სისტემაში…

ყველა მართალია თავის სისტემაში,
​ყველა თავის გზაზე მიდის…​
სწორედ აქ მარხია ძაღლის თავი
​ხალხთა ჩატეხილი ხიდის!
​ -მერ’ფი-