კატეგორიაპოეზია

მერაბ ფირცხალაიშვილის პოეზია

თუ არ გიყვარს შენი ერი …

თუ არ გიყვარს შენი ერი
ვერ იქნები ბედნიერი!
შენს სამშობლოს დღეს სჭირდები,
მკურნალი და მეცნიერი!
როცა სახლში მშვიდობაა,
ცხოვრებაა მშვენიერი…
-მერ’ფი-

არასდროს არა თქვა, მე სხვებზე დიდი ვარ…

არასდროს არა თქვა,
მე სხვებზე დიდი ვარ,
სწორ გზაზე ვდგევარ და
საუფლო ხიდი ვარ…
ის გზა კი რომელიც
რწმენაში მიგიყვანს,
არც ისე დიდია,
სულ ბეწვის ხიდია.
უცნობი ველების
უფრსკულებს ჰკიდია.
ერთი მოხედვაა უკან…
ფონს გასულს
რას გმატებს
მეტობდე სხვას,
მწვერვალებს სუსხო
და ემლაშო ზღვას…
ხვდები რა, სამყაროა
იმდენად სრული,
რომ მის სიღრმეებს,
ვერ წვდება
მოკვდავთა სული!
-მერ’ფი-

ღვთის მშობელი მობრძანდება

ღვთის მშობელი მობრძანდება.
თავი მორცხვად დავხარეო.
დედამიწის ოთხივ კუთხევ,
ცის კამარის ცხრავ მხარეო.
​სახარება გვასმინე და
გულში დარდი გაგვყარეო.
​ხარებაა მახარეო…
​გასწი ყველას ახარეო!
-მერ’ფი –

საქართველო ფენიქსივით აღსდგება…

საქართველო ფენიქსივით აღსდგება,
უკეთობით გადამწვარი, ფერფლისგან!..
ამ ბრძოლებში ვინც გვიფარავს დარჩება,
ნაკურთხი და დალოცვილი ღმერთისგან!
ღმერმა მისთვის გვიწყალობა გონება,
რომ განვსაზღვროთ სამომავლო რჩევები,
დღეს ახალი გამოწვევის წინ ვდგევართ
და იცვლება გადმონაშთი ჩვევები!..
რაც აქამდე იყო ღმერთმა გვაკმაროს,
დედამიწა იცვლის სახეს სნეული.
რომ გადავრჩეთ სურს მოვექცეთ სამყაროს,
თითქოს არის ისიც ჩვენი სხეული…
და თუ არა!.. დაგვაკლდება მზე თბილი,
და თანდათან გაიზრდება მანძილი.
დღეს სამშოლოს შენ სჭირდები კეთილი,
ძლიერი და მოქალაქე ნამდვილი!
მერ’ფი-

კალანდა

უპრიკინებდა მაჭახელასო გურული.
მოდისო კალანდა!
ექო დაშლილი,
მთას მოსხლეტილი
აზანზარებდა
გასანთლული ქაღალდის სარკმელს!
ბწკალა მიდგმული,
ჯოხს დაყრდნობილი ბერიკაცივით,
თავზე ოჭვათო, ​
ცინკის ყაბალახ​ შემოხვეული,
წაფერდებული ჩალის ზვინებით,
ზვინებთან ჭურით,
ჭურთან ნალიით.
ნალიის ძირში
ჩამოკიდული გიდელის რწევით,
საცხა მთის წვერზე შესკუპული
ციხე კოშკივით,
კოლხეთის დაბლობს გაჰყურებდა
​გურული ოდა.
გარეთ კი თოვდა…
თოვდა კალანდას.
თოვდა და თოვდა.
-მერ’ფი-

შენი შვილი…

ვიცი ძალიან მტკივნეულ და დელიკატურ თემას ვეხები, ძალიან დიდი უმრავლესობა, ვინც ემიგრაციაშია, მატერიალურადაც ეხმარებიან თავიანთ ოჯახის დარჩენილ წევრებს და არა მარტო მათ, მაგრამ ფული და ქონება ვერ ცვლის იმ ტკივილს, რაც ახლობლის სიშორით არის გამოწვეული, მით უმეტეს შვილის სიშორით. თუმცა არიან გამონაკლისებიც, რომლებმაც საერთოდ უარყვეს სამშობლოც, დედაც და არც მატერიალურად ეხმარებიან მათ. სწორედ მაგათზეა ეს ლექსი დაწერილი და იმ არაბუნებრივ მდგომარეობაზე რაც საქართველოში ხდება , კონკრეტულად არავისზე ვწერ , მაგრამ მომიტევეთ თუ ვინმემ საკუთარი თავი იცანით , მე თქვენი განკითხვა კი არა, გულის მოთბობა მქონდა მიზნად, როგორ გამოვა ეს თქვენი გულის კარზეა დამოკიდებული მხოლოდ.
***
შენი შვილი სულ სხვა მოხუცს უვლის და,
და ლოცულობს გაუგრძელდეს წლები.
შენ კი ტანჯვით ძლივს შოულობ ლუკმა პურს,
და თვალები სულ სავსე გაქვს ცრემლით.
გაილია მოლოდინში დღენი,
ერთ დღეს ამჩნევ ის არ არის შენი.
შენ მისთვის ხარ წარსული და ტვირთი,
და ცხოვრების უსარგებლო ნივთი.
შენმა შვილმა მოახერხა გაქცევა,
თავს უშველა გაერიდა ამ ყოფას.
სადაც მუდამ ტანჯვაა და დაქცევა,
იმიტომ რომ აქ არვის სურს გაყოფა.
იმიტომ რომ აქ მდიდრდება ხშირად ის,
ვისაც ფული საკმაოზე მეტი აქვს.
ვისაც უკვე აღარა სწამს არაფრის,
და მათ სულში უკვე აღარც ღმერთია!
როგორ გინდა შეაგროვო გროშები,
დაახვედრო შენს შვილს როცა წამოვა.
მაგრამ უკვე გვიანია ლოდინი,
ის მის ნებით აქ არასდროს ჩამოვა!
-მერ’ფი-

როცა აყვავდება ნუში

როცა აყვავდება ნუში,
სულში აყვავდება ია.
როცა სიყვარული გულში,
გვრძნობ, რომ მახედ დაგიგია.
ჩუმად, გაზაფხულის თოვა,
ფიფქი, ყვავილების ცვენა.
გულზე დაეგება მდელოს,
როგოც სიყვარულის ენა.
– მერ’ფი-

ცისფერი პლანეტა

ცისფერი პლანეტა,
სიცოცხლის აკვანი,
იცვლება საოცრად ჩუმად.
ჯვარცმული მსოფლიო
ტანჯული ომებით არ გვეყო?
ნეტა რას ვდუმვართ!?
ოი და მზე, ჩაქრება ცხოველი,
ეს ხანა სხვა ზომებს ქარგავს.
სულ რაღაც წამებში გაწყდება ყოველი,
შევერწყმით კოსმიურ ნაგავს.
ატომურ ქარცეცხლში ღრიალებს ეპოქა,
კოშმარულ ხილვებში ბორგავს.
სულ ერთი ბრძანება დასასრულს ეყოფა
და ბირთვულ სოკოებს მორგავს.
ვიბრძოლოთ იმისთვის, რომ დედამიწაზე
გავექცეთ ზე ახალ ომებს,
ამდაგვარ ბრძოლებში ვერავინ იმარჯვებს,
გავცდებით მიწიურ ზომებს.
ოი და მზე , ჩაქრება ნათელი,
ნუ ეძებთ სიცოცხლის მოსვრას.
ლითონის ყვავებმა დასერეს მსოფლიო,
და ველით ქრისტეს კვლავ მოსვლას.

ცივი ჯუნგლების კანონი!

დაიწყო ცივი ზამთარი,
ხეებს დასცვივდა ფოთოლი.
მიდი ნიბლია, ჰარო!..
გზად ფანტელების ფარჩა.
სადღაც ქარბუქი ძლიერი.
ყინვა დაიგო ხევში…
გააფთრებული აფთარი,
ამ სტიქიაში ობოლი ,
დახლართულ გზებზე ხარო ,
სამარადისოდ ჩარჩა!
ისე ხარხარებს მშიერი,
იგრძნო ვერ ავა ზევით.
სვავი დაჰყურებს და უცდის,
როდის გახდება ლეში.
სხვისი შემჭმელი ხშირად,
სხვას უვარდება ხელში.
ცივი ჯუნგლების კანონი,
ასე განაგებს ტყეში.

ჩემი ნატვრა

ბახის ჭკუა მომცა,                                                                                                                                მოცარტის სიფაქიზე,                                                                                                                              შოპენის მელოდია,                                                                                                                                      ჩემი შემოქმედი…                                                                                                                                      ერთად შეკრებილი,                                                                                                                                  სულში გაჟღენთილი,                                                                                                                          ქართულ ქარაგმებით                                                                                                                                    ცაში აფრენილი                                                                                                                                      ნატვრად ამიღია.                                                                                                                                      რწმენად შემიკვრია                                                                                                                                        მათი სატკივარი…                                                                                                                                              შენ კი გალაკტიონ                                                                                                                                  რითმებს გესესხები,                                                                                                                                      შენგან მითხოვია,                                                                                                                                          ჩუმი ჰარმონია.                                                                                                                                        ტკბილი მელოდია                                                                                                                              ცრემლად დამდენია,                                                                                                                                რითმი “ნიკორწმინდა”-ვ                                                                                                                          შენგან დამრჩენია.                                                                                                                                        მასზე ამიგია                                                                                                                                                      ჩემი სტრიქონები…                                                                                                                                          ნეტა გამიგებენ?                                                                                                                                                ნეტა მიხვდებიან?                                                                                                                                          ვინმე გაიგონებს                                                                                                                                                ისე როგორც მინდა?!                                                                                                                                    ვინმე აიტაცებს?..                                                                                                                                        წმინდა სალოცავად                                                                                                                                      ისმის უკვდავების                                                                                                                                    მეცხრე სიმფონია…                                                                                                                                  ღმერთო სალოცავი                                                                                                                                ქვეყნად რამდენია!                                                                                                                                  ერთად შეკრებილი                                                                                                                              ცრემლის დამდენია.                                                                                                                            ცრემლის დამდენია                                                                                                                                          ჩუმი უკვდავებაც,                                                                                                                                            მისი სიყვარულიც                                                                                                                                  ცრემლის დამდენია…                                                                                                                                რწმენამ თუ ააგო                                                                                                                                        ქვისგნ ჰარმონია,                                                                                                                                                და შიგ გამოჰკვეთა                                                                                                                                        ერის სული წმინდა.                                                                                                                                      დიდი უკვდავების                                                                                                                                      წმინდა სადიდებლად,                                                                                                                                  მაქვს მკერდს მიბჯენილი                                                                                                                              ქნარი როგორც მინდა!
-მერ’ფი-